Drew McDowall (SCT/USA)
Drew McDowall tworzy dzieła będące swoistymi sakramentami inności. Artysta, który zarówno w muzyce, jak i w życiu konsekwentnie odmawia podporządkowania się normom, eksploruje halucynacyjne przestrzenie istniejące pomiędzy rzeczywistością a kosmiczną obcością. Jego medytacyjne kompozycje są jednocześnie niepokojące i duchowe — łączą złożone modularne pejzaże dźwiękowe z techniką cut-up, rozkładając dźwięki na ich najbardziej pierwotne, drżące struktury i formy. Powstające z tego dezorientujące ambientowe miraże wywołują zarówno grozę, czułą melancholię, jak i przebłyski wzniosłego piękna. McDowall tworzy muzykę immanencji i alchemii, jednakowo otwartą na to, co święte i profaniczne.
Jego biografia przypomina psychodeliczną fikcję splecioną z historiami niewiarygodnymi, nadludzkimi i wręcz szalonymi. Dorastając pośród gangów w Szkocji lat 70., zmęczony codzienną przemocą i chaosem tamtego życia, McDowall odnalazł schronienie i możliwość ekspresji w punku oraz w bogatej podziemnej scenie muzycznej Glasgow. Po działalności w zespole The Poems, który współtworzył ze swoją ówczesną żoną Rose McDowall, dołączył do kręgu brytyjskiej awangardy skupionej wokół takich postaci jak Genesis P-Orridge, David Tibet, Peter Christopherson czy John Balance — twórców definiujących eksperymentalne oblicze muzyki industrialnej. McDowall współpracował później z Psychic TV, a następnie został pełnoprawnym członkiem kultowego Coil, wywierając istotny wpływ na późniejszą twórczość zespołu — muzykę traktowaną jako praktykę magiczną i psychoaktywny rytuał.
Choć przez całą karierę pozostawał blisko muzyki elektronicznej, nigdy nie ograniczał się do jednego gatunku. W swoich nowszych realizacjach wykorzystuje m.in. instrumenty smyczkowe, sekcje dęte, organy piszczałkowe i harfę. Ta różnorodność znajduje odzwierciedlenie w jego współpracach z artystami takimi jak Kali Malone, Catarina Barbieri, Robert Aiki Aubrey Lowe, Hiro Kone, Varg, Puce Mary, Shapednoise, Rabit, James K, Elvin Brandhi czy LEYA.
Prezentował również audiowizualną reinterpretację przełomowego drone’owego projektu Time Machines na festiwalach takich jak CTM Festival, Berlin Atonal, Dark Mofo, Unsound, Le Guess Who?, Semibreve, WOS Festival czy Ambient Church.
Dais Records wydało jego pierwszy solowy album Collapse w 2015 roku, następnie Unnatural Channel (2017), The Third Helix (2018) oraz Agalma (2020). Wszystkie cztery wydawnictwa zostały później zebrane w box secie Lamina, zawierającym dema, rarytasy i nagrania koncertowe.
W 2024 roku ukazał się album A Thread, Silvered and Trembling, kontynuujący wieloletnie zainteresowanie McDowalla elegijną tradycją szkockiej muzyki dudziarskiej pibroch (gaelickie ceòl mòr). Ta forma, historycznie wykorzystywana w lamentach i pieśniach ku czci zmarłych, łączy modalne drony z migoczącym dysonansem i przejmującą melodią, przywołując atmosferę dawności i ceremonii. Na albumie elementy te zostają przetworzone za pomocą eksploracyjnej elektroniki, tworząc elektroakustyczną tkankę pełną smyczków, drżeń, pustki i głosów — raz odcieleśnionych, raz przesuniętych poza znane znaczenia.
https://drewmcdowall.bandcamp.com