J. “Mo’ong” Santoso Pribadi (THA/ID)
J. Mo’ong Santoso Pribadi to kompozytor muzyki eksperymentalnej i konstruktor instrumentów urodzony w Bangkoku, wychowany na Jawie w Indonezji, obecnie mieszkający w Wilnie na Litwie. Jego praktyka koncentruje się na dekolonialnym podejściu do dźwięku — poszukiwaniu sposobów ponownego połączenia się z historiami dźwiękowymi Archipelagu Indonezyjskiego oraz ich reinterpretacji we współczesnym kontekście. Zamiast odrzucać tradycję, Mo’ong prowadzi z nią nieustanny dialog, pozwalając odziedziczonym pamięciom, gestom i rytmom być podważanymi, wyobrażanymi na nowo i ponownie ucieleśnianymi.
Działając na styku muzyki eksperymentalnej, performansu i sound artu, Mo’ong intensywnie współpracuje z obszarami współczesnego tańca, teatru, nowoczesnego teatru lalek, sztuki instalacji i performansu. Od 2015 roku rozwija projekt Limbah Berbunyi, skupiony na komponowaniu muzyki z przedmiotów znalezionych i materiałów odpadowych. Następnie stworzył projekt Sound-Making Objects, dalej badający ukryte rezonanse i sprawczość dźwiękową niekonwencjonalnych materiałów.
Jego najnowsza działalność solowa stanowi cichy zwrot ku introspekcji po latach pracy nad projektami kolektywnymi, takimi jak Raja Kirik — eksperymentalny duet z Yennu Ariendra badający sporne narracje historyczne związane z holenderską okupacją Indonezji — oraz Takkak Takkak, międzykulturowa współpraca z Shigeru Ishihara (DJ Scotch Egg). W praktyce solowej dźwięk staje się procesem cielesnym i intuicyjnym: uważnym wsłuchiwaniem się w to, jak pamięć, otoczenie i materia oddziałują wewnątrz niego.
Każda kompozycja rodzi się ze spotkania z odnalezionymi przedmiotami zbieranymi z najbliższego otoczenia. Materiały te nie są podporządkowywane znanym systemom strojenia — zamiast tego Mo’ong podąża za ich naturalnym rozwijaniem się. Tytuły utworów powstają jako onomatopeiczne odpowiedzi na same dźwięki — soniczne ślady przenoszące pamięć głosu każdego obiektu do muzyki. Poprzez uważne słuchanie przedmioty ujawniają własne światy tonalne i swoją cichą sprawczość.
Efektem jest muzyka, która wydaje się jednocześnie pradawna i nowa, zakorzeniona, a zarazem nieuchwytna. W swojej pracy jako kompozytor, performer i sound designer — obejmującej także muzykę do kina niezależnego — Mo’ong tworzy przestrzenie, w których pamięć i eksperyment współistnieją, pozwalając dźwiękowi pozostać otwartym, nieujarzmionym i żywym.